Anne adayları her ne kadar dokuz ay boyunca doğumu ve bebeklerini kucaklarına almayı dört gözle bekleseler de, doğum ve sonrası, anne için atlatılması zor bir süreçtir.

Anne bir yandan bebeğini kucağına aldığı için çok mutludur ama, bir yandan da bebeği ile devam eden bu yeni hayata alışmakta zorlanabilir.
Gece uyku düzeninin bozulması, sütün az gelmesi ya da hiç gelmemesi, bebeğin yenidoğan sarılığı olması, göbek kordonunun düşmememsi ya da düştükten sonra yerinin yara olması gibi pek çok neden anneyi olumsuz etkileyebilir.

Bebeğinin olacağını öğrenen her çift, anne baba adayı olarak büyük bir mutluluk duyar. Her ay merakla gidilen kontroller, yapılan testlerin sonuçlarını heyecanla beklemeler, bebek odası hazırlığı, doğum çantası hazırlığı derken, dokuz aylık süreç heyecanıyla, acısıyla, tatlısıyla geçer.

Doğum yaklaştığında anne ve baba adayı farklı duygular içindedir. Annede hem merak, hem heyecan hem de doğum korkusu varken, babada korkunun yerini anne ve bebek için hissettiği kaygı alır.

Anne babalar zaman zaman çocuklarının kendilerine bağlı hatta bağımlı olduğundan şikayet ederler.

“Bensiz bir yere gitmez, hep yanında beni ister, yabancılarla konuşmaz” gibi şikayetleri sıralarken, çocuklarının kendilerine olan bağlılığından ya da bağımlılığından bahsederler.
Özellikle sıklıkla anne çocuk arasında rastladığımız bu ilişki, çoğu zaman tek taraflı değildir aslında. Çift taraflı olan bir bağlılık ya da bağımlılık vardır.

Bebekler dünyaya geldiklerinde muhteşem bir vücut sistemi ile gelirler. Ana rahmine geçirilen 9 aydan sonra, dış dünyaya alışmak her ne kadar zor olsa da, bu zorluğun üstesinden anne babalarının da desteği ile gelirler.

Dünyaya alışması evresi ile dünyayı tanıma evresi iç içedir. Önce kendi vücudunu tanımaya başlayan bebek, büyüdükçe duyularını da kullanarak çevreyi tanımaya başlar.
Bunun için ilk olarak ağzını kullanır. Anne babaların çoklukla şikayet ettikleri “Her şeyi ağzına alıyor” cümlesinin altında aslında bebeğin tanıma, tanımlama isteği vardır.

Bebeğiniz dünyaya geldi, onu büyütmeye devam ediyorsunuz. Bu süreçte temel ihtiyaçları olan beslenme, uyku vb ihtiyaçları karşılarken, gelişimine de katkı sağlamak istiyorsunuz haklı olarak

Bebekler dünyaya geldiklerinde çevreyi tanımak adına tüm duyularını en iyi şekilde kullanmaya çalışırlar. Özellikle dokunma duyusu onlar için çok önemlidir. Dokunma duyusu ve tensel temas ile birlikte kendilerini daha çok güvende hissederler.

İster sağlıklı olsun isterse gelişim sorunu olsun, çocukları gelişimsel olarak izlemlemek ve değerlendirmek önemlidir. Anne babaların gözünden kaçan detaylar, bazen gelişimsel olarak önemli olabiliyor. Çocuğun gelişimsel olarak yaşıtlarından geride ya da ileride olma durumunda, çocuk kadar anne babanın da yönlendirilmesi ve onlara doğru rehberlik yapılması gerekmektedir.

Bu amaçla uygulanan gelişim testleri bulunmaktadır. Bir çocuğa gelişim testi uygulamak için, gelişimsel olarak risk altında olma zorunluluğu yoktur. Genel gelişim durumunu takip etmek, kazanmış olduğu bilgi ve beceri düzeyini belirlemek adına da gelişim testi yapılabilir.

Çocuklar dünyaya geldikleri ilk andan itibaren sürekli olarak keşfetme ve öğrenme süreci içindedirler. Önce kendi bedenlerini sonra başkalarının bedenlerini ve tüm çevreyi keşfederler.

Bu keşif içinde sosyal öğrenmeyi de barındıran bir keşiftir. Çünkü çocuklar şiddet ve zarar verme dürtüleri ile doğmazlar. Belki belli ölçüde genetik özellikler barındırırlar ama kendisine ya da başkasına zarar verme süreci öğrenilen bir süreçtir.

Özellikle 18-24 aylık çocukların gelişim sürecine baktığımızda, bu yaş çocukların ben merkezci olduklarını, inatçı olduklarını ve model alarak öğrenme süreci içinde olduklarını görüyoruz.
Bu yaş çocuğu her şey benim olsun ister, her şeye dokunmak, her şeye sahip olmak ister. İstekleri yapılmadığı zaman tepki gösterir. Bu gösterdiği tepki anne babası ile arasındaki iletişim ve etkileşime göre kendini yere atma, aşırı ağlama, kafasını duvara vurma, kendini kusturma, ısırma ve vurma şeklinde olabilir.

Çocuklar bebeklik döneminden itibaren mutfağa çok ilgi duyarlar. Tencere tavalar ile, kaşık çatallar ile oynamak, tencerede pişen yemeği merak edip içine bakmak istemek, mutfağa her geldiklerinde orayı burayı karıştırmak en çok keyif aldıkları şeylerdendir.

Çünkü anneler en çok mutfakta zaman geçirir, çocuklar da onlarla mutfakta zaman geçirmekten ve mutfağın her köşesini keşfetmekten çok hoşlanırlar.
Mutfak çocuk için bu kadar merak edilen bir yerken onu mutfaktan uzaklaştırmak yerin tam aksine mutfağın içine dahil etmek gerekir.

Anne baba adayları için çocuğun cinsiyeti çok önemlidir. Hamilelik sürecinde bir an önce 4. Aya gelinsin ve çocuğun cinsiyeti belli olsun diye sabırsızlıkla beklenir. Cinsiyeti belli olunca erkekse mavinin binbir tonu, kız ise pembenin farklı tonlarında odalar tasarlanır, kıyafetler alınır.

Bu toplumsal bir olgudur. Cinsiyet ile renk arasında ciddi bir ilişki kurulur. Erkek çocuğa giydirilen kırmızı renk tehdit gibi görülür, kızın mavi giymesi sakıncalıdır. Aslında durum böyle değil tabi ki…

Çocukların dünyaya gelmesi ile birlikte tüm aile bireyleri için en önemli noktalardan birisi çocuğun beslenmesidir. Ne kadar anne sütü aldı, kaç cc mama yedi, yediklerini kustu mu gibi sorular artarak devam eder.

Çocuk büyüyüp ek gıdalara başladıkça ve yediği besin çeşidi arttıkça aile bireylerinin kaygısı da artar. Çocuğun mide kapasitesini göz önüne almadan doldurulan çorba kaseleri, bir tabak yedi ama doymamıştır, bir tabak daha vereyim düşüncesi, 5 yaşındaki çocuktan 25 yaşındaki yetişkin kadar porsiyon yemesini beklemek, yemeyince sinirlenmek…
Elinde sürekli tabak ve kaşık ile dolaşan ebeveynler, daha acıkmadan acıkmıştır algısı ile üst üste yedirilen yeme, meyve ve yoğurt…